W pasie Pobrzeża Południowobałtyckiego, na równinie Pyrzycko-Stargardzkiej leży godne uwagi polodowcowe jezioro Miedwie. Jest to zbiornik położony centralnie na obszarze województwa szczecińskiego, w dorzeczu Płoni prawobrzeżnego dopływu Odry. Miedwie jest piątym co do wielkości jeziorem w Polsce charakteryzującym się wydłużonym, regularnym kształtem (dł. 15.700m), (szer. 1,5-3 km). Powierzchnia zwierciadła wody położonego 14m n.p.m., przy średnim stanie wód wynosi 3.527ha, co stanowi tylko jedną trzecią rozległego ongiś zbiornika wodnego, w którego skład wchodziły obecne jeziora: Będgoszcz, Płoń, Żelewo.

 Brzegi jeziora, ciągnące się na długości prawie 39 km, są wyrównane, niskie, często bardzo podmokłe.

Najobfitsze tereny wokół jeziora to obszary płaskie lub faliste, zajęte głównie przez pola uprawne oraz łąki i pastwiska. Wzdłuż brzegów ciągnie się nieprzerwanym pasem płycizna o szerokości nawet kilkudziesięciu metrów, która raptownie urywa się, dochodzącą często do 30m głębią. Maksymalna głębokość - 43,8m, średnia - 19,3m. Dno jeziora, stosunkowo mało urozmaicone, jest najniżej położonym obszarem na terenie Polski. Dwie trzecie powierzchni dna Miedwia to najgłębsza, ukryta depresja - kryptodepresja. Najgłębszy punkt dna znajduje się 29,8m poniżej poziomu morza.

Miedwie jest to największy zbiornik słodkowodny na Pomorzu Zachodnim. Objętość misy jeziora wynosi ponad 680mln m3 (dla porównania objętość Dąbskiego, czwartego co do ,wielkości jeziora Polski, wynosi 150mln m3). Woda w jeziorze wymienia się całkowicie co 3 lata i 10 miesięcy, gdyż Miedwie jest zbiornikiem przepływowym, posiada cztery dopływy: Płonię, Ostrawicę, Miedwiankę, Gowienicę.

Wymienione rzeki kształtują skład wody w jeziorze, która w około 73% pochodzi z dopływów powierzchniowych, 16% z zasobów podziemnych i w 11 % z opadów. Omawiany akwen, ze względu na bliskość Szczecina i Stargardu, ma duże znaczenie turystyczne i rekreacyjne dla regionu. Natomiast duża objętość i stan wód jeziora zadecydowały, że od lipca 1976 roku Miedwie stało się rezerwuarem wady pitnej dla kilkuset tysięcznego Szczecina. Budowa ujęcia i jego późniejsza eksploatacja wymagała i wymaga szczególnej czystości wód Miedwia i zachowania jego bilansu wodnego. Jednak poczynania prowadzone w tym kierunku przez człowieka nie zapobiegły częściowej dewastacji zbiornika. Jeszcze kilkanaście lat temu łowiono na Miedwiu okazy siei miedwiańskiej i troci jeziorowej - przedstawicieli ryb łososiowatych.

Obecnie Miedwie pod względem rybackim można zaliczyć (z pewnymi zastrzeżeniami) do jezior z pogranicza sielawowego i leszczowego. W takich zbiornikach występuje sielawa ale jej produkcja opiera się częściowo na rozrodzie naturalnym, a częściowo na zarybieniu Jednak jest to jeszcze zbiornik bardzo atrakcyjny pod względem wędkarskim. Oprócz wymienionej sielawy, trudnej do złapania na przynętę, występuje tutaj licznie leszcz, szczupak, okoń, płoć, lin, duży węgorz. Co wytrwalsi wędkarze mogą trafić nawet na suma. Miedwie jest zbiornikiem, w którym żyje szereg innych równie ciekawych organizmów. Są tutaj gąbki, mszywioły. Niedawno "obserwowano i złowiono" Pallasea quadrispinosa raczka lubiącego zimną i bogatą w tlen wodę. Tutaj występuje popularny w naszych wodach rak pręgowany, przybysz zza oceanu, który osiąga w Miedwiu dość imponujące rozmiary. Tutaj znaleziono i opisano nietypową populację niewielkiego małża- racicznicy zmiennej. Małż ten występuje w wielu jeziorach Polski, ale jedynie w Miedwiu tworzy kolonie składające się z normalnie wybarwionych osobników jak i "odmieńców" z "białą" muszlą.

Jezioro Miedwie to nie tylko świat podwodny. Jest to miejsce gniazdowaniu wielu gatunków ptaków. Najciekawsze są jednak przeloty naszych "skrzydlatych przyjaciół". Niejednokrotnie wiosną i jesienią można spotkać na położonych nad jeziorem łąkach i polach setki ptaków zatrzymujących się tutaj w celu odpoczynku i uzupełnienia -można rzec- "rezerw paliwowych". Są to niezapomniane chwile, kiedy zbliżając się do brzegów jeziora nieświadomie spłoszymy stada gęsi, kaczek, żurawi. Takie i inne spotkania z naturą są możliwe dzięki łatwej dostępności do jeziora. Suchy brzeg i sieć niezłych dróg pozwala na dojazd praktycznie do samej wody. Ta sytuacja zmienia się, gdyż wzdłuż brzegów pojawiają się coraz to nowe domki wypoczynkowe lub wręcz pałacyki, których właściciele często nieświadomie utrudniają dostęp do "czystej" jeszcze wody jeziora spragnionym kąpieli mieszkańcom miast. To ogromne, o bogatym krajobrazie jezioro, zanieczyszczone m.in. ściekami bytowymi, spływem nawozów i pestycydów z pól, stało się zbiornikiem zeutrofizowanym tzn. o dużej żyzności wód, spowodowanej przede wszystkim wysokim stężeniem soli fosforu i azotu. Jednak na podstawie badań bieżących, można powiedzieć, że proces eutrofizacji jeziora Miedwie uległ zwolnieniu lub wręcz zahamowaniu. Stało się to możliwe m.in. dzięki redukcji zanieczyszczeń rzeki Płoni, będącej głównym dopływem jeziora.