Kliknij w obrazek abu uruchomić panoramę

Łańcuchy widoczne na wieżach Bramy Młyńskiej w Stargardzie przypominają nam okres średniowiecznej wojny gospodarczej miast Stargardu i Szczecina.

W końcu XIII wieku książę Barnim II podzielił Pomorze pomiędzy swoich synów, na część szczecińską i wołogoską , w której znalazł się Stargard. W XIV i XV wieku kupcy stargardzcy opanowali obrót zbożem na całym terytorium położonym na południe od jezior Dąbie i Miedwie. Skupione nadwyżki ekspediowali barkami do punktu przeładunkowego, w miejscu, gdzie Ina wpada do Odry. Tam, po przeładunku na statki morskie uczestniczyli w handlu bałtyckim z pominięciem Szczecina; co nie podobało się jego mieszkańcom, którzy w 1370 roku odnowili swój przywilej składowy wobec innych miast, zmuszając je do rozładunku towarów najpierw w Szczecinie.

Jedynie oporny Stargard stanowił wyjątek. W XV wieku zbulwersowani szczecinianie, chcąc podporządkować sobie handel stargardzki, ścinali drzewa w celu zatarasowania toru wodnego, a nawet wbijali pale w dno rzeki, aby utrudnić spływ barek na Inie. Kiedy i to nie pomogło, zawiesili uwiązane do drzew łańcuchy nad Iną, aby powstrzymać barki ze zbożem. Stargardzianie odwołali się do księcia, i kiedy ten rozstrzygnął spór na ich korzyść, zerwali łańcuchy i zawiesili je na wieżach Bramy Młyńskiej na znak zwycięstwa i pogardy wobec pokonanych Szczecinian. Fakt ten był dolaniem oliwy do ognia i w roku 1454 przerodził zatarg w otwarty konflikt zbrojny, w którym obydwa miasta organizowały przy pomocy pozyskanego rycerstwa regularne napady na lądzie i na Zalewie Szczecińskim. Mieszkańcy Szczecina zburzyli placówkę przeładunkowa Stargardu u ujścia Iny, a barki ze zbożem skonfiskowali. W tym samym czasie Stargard pobierał podwyższone cła od towarów szczecińskich, przewożonych w dalsze regiony. Przy dzisiejszej ulicy Szczecińskiej mieścił się stały punkt celny, a przy moście na Inie przed szlabanem pobierano cło mostowe. Książe Otto III uznał, że należy zakończyć tę wojnę i zwrócił się do swego kuzyna w Wołogoszczy, który zdecydował, że Stargard został włączony do terytorium szczecińskiej części Pomorza i uzyskał zwolnienie z ceł aż do morza. W obrębie jednego księstwa szczecinianie musieli respektować wolę księcia godząc zajadły spór ugodą z miastem Stargardem.

To w Kobylance w 1460 roku, burmistrzowie Stargardu i Szczecina po długiej i wyniszczającej wojnie (1456 -1460) o prawa składu nad Inoujściem, zawarli pokój i na znak zgody zasadzili lipę - która rosnąc do dziś- zwaną została, przez wszystkich późniejszych "Wieńcem Zgody",
To symbol pojednania i świadectwo tamtych dni. Protoplasta herbu Gminy.
(Pomnik Przyrody)